Bundan 2-3 sene önce Oyungezer Dergisi Bülent Somay ile ekseni oyunlar ve etkileri etrafında olan bir röportaj yapmıştı. Bu röportajda Bülent Somay oyunlarının sorunun şiddet içermeleri olmadığının üzerinde defaatle durmuştu. Tabancaların mermi yerine çiçek atmasının, kurşunun ete değdiği yerden gökkuşağının patlamasının bir şeyi değiştirmeyeceğini, oyunun şiddetle kesişiminin psikolojik etki düzleminde etkisinin şu ankinden çok da farklı olmayacağı minvalinde şeyler söylemişti. Oyunları günah keçisi olarak addedilmeye çok açık bir hedef hâline getiren şey her ne kadar oyunlardaki şiddet ögeleri olsa da, asıl sorunun arkasında yatan faktörün oyunların görev ve objektif odaklı sistemlerinin olduğundan dem vurmuştu, mevzu bahis röportajda. (Röportajın tamamı -dergide yayımlanan versiyonundan daha uzunu- için şuraya) Bu yazıda, Somay’ın anlattığı görev bilinci üzerinde biraz daha durmak ve bu konuyu Terraria adlı oyun üzerinden tartışmak istiyorum.

Oyunlardaki amaç/araç meselesi, demorkaside bireylerin oylarıyla iktidar arasındaki ilişki gibi biraz. Sistemin temeli gibi gözüken bireysel oy mekanizması, sistemin tepesinden idare edilen, iktidarın aracı haline gelmiş bir mekanizmaya düşünüyor. Siyasal sistem, kendi kendini gerçekleştirmekten başka bir amacı olmayan, tamamen araç haline gelmiş bir varlık halini alıyor.

Sanatın insanın tarihsel gelişimini nasıl etkilediğini, bugün olduğumuz varlık olmamızda genelde sanatın, özelde her bir dalının nasıl bir etkiye sahip olduğunu tartmak hayli zor. Fakat, en sığ şekilde etkisinin olduğunu söylemek mümkün. Kendimizi dışkımızdan soyutlamamız da, moda sektörünü ortaya çıkarmamız da, binaların her birini farklı bir şekilde dikmemizin arkasında hep bu etki yatıyor bana kalırsa. Kendimizi bir güzel etrafında şekillendiriyoruz ve bu yarattığımız güzel akabinde bizi şekillendiriyor, hem fiziksel, hem de psikolojik olarak. Oyunun sanat olup olmadığı tartışması bir kenara, oyunların da benzer bir etkiyle insanların şekillenmesinde önemli bir rol oynadığını söyleyebiliriz.

Ogün Samast vakası bu durumun göbeğine konulabilecek kadar büyük bir örnek teşkil ediyor. İnsanın amacı gibi felsefî bir tartışmadan uzak durmak istiyorum, ama görev bilinçli yaşamın göbeğinde bu tartışmanın izleri hissediliyor. İnsanın amacından çok bireyin amacı gibi postmodern bir tez ortaya atabiliriz. Amaç kelimesi bu noktada çok farklı noktalara çekilebilir elbet. Bu amacı kimi tarihi inceleyerek, kimi astrofizikle dış dünyaları inceleyerek, kimi bulunduğu çevrede yüceltilerek arıyor. Fakat, bu noktada amaçtan ziyade, amacı güdüleyene odaklanmak gerekiyor – ki ıskaladığımız nokta da bu, sanırım. Ogün Samast örneğine dönelim; Ogün Samast Hrant Dink cinayetini işlerken görevi olan bir “oyuncu”ydu. Tab’e bastığında görev direktiflerinin kutucuklarının hepsi boştu, cinayetten önce. Her oyuncu gibi, görevini tamamlamak adına direktifleri yerine getirdi ve başarılı oldu.

Terraria isimli oyun bu yazıyı yazmak için koyulduğum yolun başında duruyor. Oyun kaynak toplama ve bu kaynaklarla mantıklı formülleri üreterek hayatta kalmaya dayanıyor. Bunları bir amaçmışçasına anlatıyorum ama, oyunda zilyon şekilde ölmeyi de kendinize amaç edinebilirsiniz ve bu size kazandığınızdan çok da fazla bir şey kaybettirmez. Yukarıda bahsettiğim üzere, hedefinizi siz belirliyorsunuz ve 2. veya 3. parti kişilerin veya kurumların hedefinizi belirtmesine izin vermiyorsunuz. Size büyük düşmanları olan, her türlü macerayı sunan bir evrende iki oda, bir salon evinizi yapıp bir gün daha fazladan yaşamaya bakabiliyorsunuz ve daha da önemlisi oyun size bunu yapmamanız adına herhangi bir şey söylemiyor. Sizi daha derin maceralara iten şey oyunun defaatle üzerinize yıktığı objektif kutucukları değil de, sizin biraz daha ötesinde ne olduğunu merak etmeniz oluyor.

Varoluşçu bir açıdan oyun sizi özgürlüğün ortasına fırlatıyor ve onunla ne yapacağınıza siz karar veriyorsunuz. Kazmanızla, küreğinizle, baltanızla, dişinizle, tırnağınızla didinmenizin sebebi oyunun size bir şey vaadetmesi değil, onu sezdirmesi oluyor ve bu misyon bazlı oyun sistemlerinin karşısında çok daha hayata yakın ve gerçekçi bir oyun dizgesi sunuyor. Bu basit bir “Oyunlarda özgürlük ve daha serbest bir dünya!” çağrısı gibi görünse de, insan psikolojisi ve güdülenme ile temelden alakalı.

Yukarıda bahsettiğim durumun (oyunlarda görev bilinci) oyunlardaki şiddet ögelerinden daha önemli bir faktöre işaret etmesinin sebebi bu. Şiddet ögelerinin psikopatolojik durumları tetiklemelerinin üzerine gidilmesinden çok daha fazla üzerinde durulması gereken bir sorun bu, fakat perde arkasında kalmaya çok uzun süre boyunca daha mahkum gibi görünüyor. Belki Terraria gibi oyunlar, aksi örnekler sunarak, asıl meselenin ne olduğunu tartışmamızın yolunu biraz olsun açar, kim bilir.

margatania f.c., 7 yaş altı bir minikler futbol takımı. içinde küçük kız ve oğlanlar oynuyor, daima yeniliyor, ama çok eğleniyorlar. l. cohen’in beautiful losers‘ı, türkçe’ye ‘görkemli kaybedenler’ olarak çevrilmişti, ama bu durumda ‘güzel kaybedenler’ daha doğru olacaktır diye düşünüyorum.

Oyunlar doğanın en güzel yaratılarıdır. Bütün hayvanlar oyun oynar; tüm yaratıkların kardeşliğine ilişkin Mesiyanik görüş de oyun fikrine dayanıyor olmalıdır. (l. cohen)

bu ufak ve güzel kaybedenler hakkında toparlayıcı bir adres, http://fakfukfon.wordpress.com/2012/02/09/en-minik-takim-bizim-takim/

miniklerin blog’u: http://margatania.wordpress.com/

video’yu (sanırım) türkiye’ye duyuran: http://newalaqasaba.wordpress.com/

K. Mehmet Kentel

Bu şehirde yağmur hiçbir şeyi temizlemiyor. Hayır, bir sokaktaki kan kendine yol buluyor yağmur sularıyla, başka bir sokaktakine karışıyor. Geniş ve düzenli caddelerin arkasında, kolları kesilmiş cesetler yatıyor. Bir ayyaştan kalan boş şişe, başka bir ayyaşın başında patlıyor. Bir adam defalarca bıçakladığı karısının çığlıklarını, yağmur sesiyle bastırıyor, Yağmur bittiğinde etrafı saran toprak kokusu değil, kan ve et kokusu oluyor. Arabayı durdurdum. Terfiden sonra yeni aldığım takım elbisemin paçalarını yukarı çekerek arabadan indim. Bahçeli bir ev. Etrafta birkaç polis arabası var, üniformalılar olay mahalini çevirmiş. Bahçeyi geçiyorum, içeri giriyorum. Birkaç tanıdık yüz, birkaç klişe kalıp: Olay saati, kurbanın kimliği, şahitler… Bir yerlere not ediliyor, biliyorum. Salonun ortasında yatan bir ceset, tıpkı öncekiler gibi ve sonrakilerin aynısı. Yanından geçiyorum. Yerde bir cüzdan, yanında açılmış bir ruj, ötede bir gözlük kabı… Başımı kaldırıyorum, bir tezgah. Kanlı bir ekmek bıçağı duruyor üstünde, yanında yırtık bir zarf var. Önemli olabilir. Tezgahın yanına geliyorum. Elimi zarfa götürecekken, başka bir şey dikkatimi çekiyor. Bir deterjan kutusu. Renkli, havalı bir ismi var, güzelce yazılmış. Elime alıyorum kutuyu, dikkatlice inceliyorum, çeviriyorum, altına, üstüne bakıyorum; yağmur başlıyor o sırada, kimse duymuyor deterjan kutusuyla oynayışımı.

Bir süredir iki geç kaldığım şeyi bir arada yapıyorum. Yaz sonundan beri, ağır bir tempoda olsa da, severek, Mad Men izliyorum. İkincisi için o kadar da geç kalmış sayılmam -özellikle genel olarak oynadığım oyunların ortalama yaşı düşünüldüğünde- : Yılbaşından beri L.A. Noire oynuyorum. İkincisini oynamaya başlayana kadar farkında olmadığım bir bağ, elbette, bu yazıyı okuyan birçokları için önceden malum olmalı – bu iki yapım sadece çok benzer atmosferleri paylaşmıyor, aynı zamanda Mad Men’in birçok oyuncusu, L.A. Noire’da görüntü ve sesleriyle yer buluyor, buna oyunda yönettiğimiz karakter Cole Phelps’i canlandıran, dizide Ken Cosgrove rolüyle izlediğimiz Aaron Staton da dahil. Birleşik Devletler’in iki sembol kentinde (New York ve, thank you mr. obvious, Los Angeles), birbirine –eh, şöyle böyle – yakın dönemlerde (1960lar ve 1947) geçen Mad Men ve L.A. Noire, en nihayetinde, takım elbiseli adamların hikâyelerini anlatıyor. İster reklamcı, ister detektif olsun, bunlar, takım elbiseli çılgın adamlar.

Bu takım elbiselilerin içinde dolanmakta oldukları dünyanın da oldukça benzeştiğini düşünüyorum. Mad Men, ‘Amerikan reklamcılığının altın çağı’nı anlatıyor olabilir, ama L.A. Noire’ın anlattığı hikâyede de o altın çağın nüvelerini bulmak çok mümkün. Hatta, bu yazının iddiası o ki, bu ilişki oyuncunun fark etmesi ‘mümkün’ bir alakadan fazlasını barındırıyor, L.A. Noire’ın oyun dinamikleri, bunun fark edilmesi için özel bir çaba harcıyor.

Mad Men’deki takım elbiseler, meta kadınların, reklam panolarının, televizyon skeçlerinin, ve yine başka takım elbiselerin arasında dolaşırken; L.A. Noire’daki takım elbiseler ise, evet kafası kolu kopmuş cesetlerin, soyguna uğramış bankaların, hırslı ve hırsız polislerin, ama belki de daha çok yine reklam panolarının ve markalı ürünlerin, yani arabaların, kolaların, deterjanların, sigaraların dünyasında dolaşıyor.

Kahramanımız bir suç mahaline girdiğinde, etraftaki ipuçlarını fark edebilmek için oyunun bize yaptığı iki güzellik var: Birincisi, müzik değişiyor, etraftaki ipuçlarının tamamını toplayana kadar da o halde kalıyor. İkincisi ve daha elzem olanı, bir ipucunun yanına geldiğimizde, sixaxis titriyor, böylece etrafta elleşmemiz gereken bir şey olduğunu fark ediyoruz. Güzel Türkçemizde o kadar kelime dururken ‘elleşmek’i seçmemin tesadüfi olduğunu düşünmeyin, yaptığımız iş gerçekten de elleşmek, o ipucunu –bir şamdan, gözlük, tabanca vb. – evirip çevirmek oluyor. Zurnanın zırt dediği yer de tam burası işte. Oyun pek çok zaman, ipucu uyarısı yaparak, aslında olayla hiç alakası olmayan çeşitli objeleri elinize almanızı, pardon, elleşmenizi sağlıyor. Ve bu objeler, ekseriyetle, alacalı bulacalı kutularında, renkli ambalajlarında, şekilli marka isimleriyle, çeşitli metalar oluyor. Bir cinayet mahalinde, ağlayan çocuk, şüpheli baba, kanlar içinde bir ceset, cinayet silahı, bir not, ama illa da bir kutu deterjan, dikkatli dikkatli incelediğimiz, elleştiğimiz. L.A. Noire’ın metalarla girdiği bu ilişki tesadüfi mi? Hiç sanmıyorum.

Şimdi söyleyeceklerim, bir oyundan ‘fazlasını okumak’ olarak değerlendirilebilir. Ama biliyorum ki, oyunlar, söylemek istediklerinin ötesini de söylüyor her zaman, yapımcısının ne demek istediğine sığmadan. L.A. Noire’da nasıl ki ‘gerçek’ ipuçları detektiflerimizi suçun kaynağına götürüyor, kendini tüketim toplumunun doğuşuna ve onun en önemli fabrikasyon alanına (Holywood, malum) konumlandıran oyunda detektifler bir yandan da bir başka ‘suç’un delilleriyle oynuyor, onların izinden gidiyorlar, farkında olmasalar da. Ama ‘gerçek’ suçlardan kör olan gözleri, ‘tesadüfi’ (“-hmm, incidental”) buldukları bu delilleri not etmiyor, takım elbiselerinin dünyasında, kimse deterjan kutularından bahsetmiyor. Oysa en büyük suçu, belki de, onlar anlatıyor. Žižek’in dediği gibi, ideoloji gerçeği saklamıyor; ideoloji, suç mahalinde deterjanla kurduğumuz materyal hazzın kendisi. İdeoloji, deterjan kutularının üstünde, cinayet mahallerinin sınırlarını çiziyor, oraları gözlüyor, oralarda detektiflere ve oyunculara yeni hazlar yaratıyor. Herkes orada olduğunu biliyor, herkes elliyor, herkes bir kez şöylece çeviriyor, ama sonra tezgahın üstüne geri koyuyor. Ötesine gitmek gerektiğini herkes biliyor, o ambalaj yırtılsa, o deterjan açığa çıksa, şeylerin düzeni bir kez bozulsa, hiçbir şeyin tesadüfi olmadığı haykırılsa dünyaya… Oysa her şey çok açık.

Yerde yatan ceset, asıl tesadüfi olan. Orada oluş sebebimiz o ceset değil; bir kez daha o deterjanı elleyebilmek, bir kez daha o sigara pakedini inceleyebilmek, bir kez daha o gramofonun markasına yakından bakabilmek. Orada oluşlarının bir amacı var, dünyamıza, oyunlarımıza, cinayet sahnelerimize belli bir mantık içinde, belli bir düzende, o düzenden haz duymamızı sağlayacak biçimde yerleştiriliyorlar. Ve onlarla hazzın ötesinde, refleksif bir ilişkiye girmeden, onların sosyal gerçekliğini yeniden düzenlemeden, en önemlisi de, onların orada oluşunun ‘tesadüfi’ olduğunu –öyle olmadığını bilsek bile- vurgulamaktan vazgeçmeden, yani hikâyelerini anlatmadan, -bilmediğimiz değil, ‘tesadüfi’ olarak nitelendirdiğimiz- üretim ilişkilerini yeniden görünür kılmadan, oyunun içinde kalmaya mahkumuz. Ve biliyoruz ki, bu oyunun içi, o kadar da iyi değil. Temelleri bahsi geçilen yıllarda atılan bu oyunlu, şakalı, eğlenceli, çılgın kapitalizm dünyasından kurtulmak için, tesadüf ilişkilerinin yeniden tanımlandığı, şeylerin düzeninin yıkıldığı oyunlar gerek – L.A. Noire’ın sixaxis’e gönderdiği titreşimler bana bunun çağrısı gibi geliyor, haksız mıyım?

Yabancılaşma – Biliyorum dinlediğim aşk şarkısında ya da ezberlediğim şiirde, tuttuğum kağıt parada ya da girdiğim dükkanda, göz attığım posterde ya da dergideki satırlarda. İnsan ‘varlık sahibi’ olarak tanımlandığı anda biliyorum ki yabancılaşma orada, insanı, varlığından mahrum bırakarak… (Henri Lefebvre)

“daha önce birkaç denemem olmuştu tüm anlam arayışları yazılarını tek bir yerde toplamak konusunda, ama sanırım bu yazılar hiçbir yeri kendilerine ait hissetmemişlerdi. fareler oyunda yeni bir şey, yeni bir sesi var; ama ilhamının bir kısmını 2 senelik anlam arayışları denemesinden alıyor. o yüzden, sonunda, yerini buldu sanırım, anlam arayışları.”

tüm yazılar http://farelerveanlamlar.wordpress.com’da. tek bir tıkla.

Portal 2′de yapılmış bir “Nightmare Before Christmas” uyarlaması. “This is Aperture.” Tim Burton git gide eskirken, eskilerine yeni gözlerle bakmakta hiçbir sakınca yok.

K. Mehmet Kentel

Bazı browser oyunları söylemsel problemleri bir kenara, çok iyi düşünülmüş, ince bir zevkle hazırlanmış oluyor, bazıları ise, nasıl denir, biraz ‘kaba saba’. Malum, şu sıralar memleketçe baş düşmanlarımızdan biri, Fransa Cumhurbaşkanı Nicholas Sarkozy. Şu yazıda bahsedilen dönemlerden bir yenisine girdik, Fransız mallarını yakmak, boykot etmek, boykot edemiyorsak (gümrük birliği, malum) ayıplamak, en popüler aktivitelerimizden biri oldu. Neyse ki ekonomik ilişkilerimize zarar vermeyecek, diplomasimizi germeyecek, ama gönülleri rahatlatacak, içimizi ferahlatacak bir tepki yöntemi, aklı evvel browser oyun yapımcılarından geldi, “Sarkozy Tokatla” adlı, içeriği isminden menkul bir oyunumuz oldu. Bu oldukça basit oyunda, Sarkozy’e mümkün olduğunca hızlı biçimde vurmaya çalışıyoruz, fonda da, bu bağlamda oldukça anlam yüklü olan Eiffel Kulesi var.

Oyunu yapanlar, bir de not düşmüşler:

Sence de Sarkozy iyi bir tokadı hak etmedi mi? Son günlerde Türk vatandaşların en çok tepsikisini çeken kuşkusuz ki Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy’dir. Demokrasinin gereklerinden olan fikir özgürlüğünü yasaklayan ve çok tartışılan “Sözde Ermeni Soykırımı” yasasının Fransa meclisinden geçmesini sağlamıştır. Sadece Türk vatandaşların değil, demokratik olan bir çok milletin tepkisini çeken Sarkoz’ye Sunoyun olarak kendimizce tepkimizi göstermek istedik. Oyun yedi dilden oluşmasına rağmen bu diller arasına Fransızca’yı eklemediğimizi belirtmek isteriz.

Oldukça bütünlüklü, etkileyici bir proje, değil mi? “Demokratik olan bir çok milletin” tepkiyle karşıladığı tırnak içinde sözde soykırım yasasında daha iyi bir tepki düşünmek çok zor. Hele hele o boykotçuluğun geldiği son nokta, yedi dilde hazırlanan oyuna Fransızca’yı koymamak, bu muazzam radikallik, beni gerçekten hayran bıraktı. Elbette oyunda “Oyuna başla/Yeni Oyun” gibi menü isimleri dışında, dil gerektiren hiçbir şeyin olmaması, bu boykotun biraz içini boşaltıyor gibi gözükebilir, ama bu “gibi gözükmek” de ancak Fransızların bir oyunu olabilir, zaten onlar önce Cezayir’e bakabilirler mi lütfen?!

Yalnız hani tüm dünya dilleri arasında sadece Fransızca yok ya, acaba diyorum başka bir dil daha mı ucundan boykot kapsamına girdi? “Malesef”, “sencede”, bilemedim, sanki Türkçe de boykottan biraz nasibini almış gibi durmuyor mu? Neyse, tahminim o ki bu çok ince düşünülmüş oyunda bu boykotumsunun da bir anlamı vardır, içimizdeki Fransızlar falan düşünülmüştür.

İçimizdeki Fransızlardan biri sayılabilecek olan, Fransız Marksist düşünür Alain Badiou, siyasi arenada ya da bilgisayar ekranında Sarkozy’i en büyük rakip, onu tokatlamayı en büyük haz belleyenlere şöyle şeyler söylüyor örneğin:

 Anlamamız gereken şu ki Sarkozy sıçanların öznelliğiyle oldukça tanışıktır. Onları cezbetmek konusunda bir virtüözdür. Belki de kendisi bir sıçandır? Ona bundan sonra Nicolas Sarkozy, Sıçan Adam demeyi öneriyorum. Evet, bu ona çok yakışıyor, çok hak edilmiş bir isim (A. Badiou, The Meaning of Sarkozy, 2008, s.35)

Bu yazıyı, oyundaki fareler’e değil, tüm sıçanlara armağan ediyorum. Kendinize yakışır sıçanlarla oynayınız lütfen. Son olarak, Sarkozy’i tokatlamayı belki de en çok hak (ve muhtemelen talep) eden Fransızlara, bu oyun için gönüllü tercümanlık yapabileceğimi belirtiyorum, gerçi bir yandan da, tokat evrensel bir dildir, n’est –ce pas?

Not: Bir başka oyunu hatırlamamak elde değil. “Bush’a ayakkabı at-çok zevkli”

tatlım duydum ki / seviyormuşsun kötü kızları / doğru mu bu?

“Huys (Umut), Hrant Dink’in öldürülmesinden iki yıl sonra, bu acı olayı hatırlatmaktan öte, esas olarak sürece dair kendince bir yorum içeriyor. “Unutmak Kaybetmektir” sözü belki de en iyi kazanmak/kaybetmek üzerinden tanımlanan bilgisayar oyunu formunda eleştirel bir ifade bulabilir. Huys oyununun tek kuralı da bu zaten; hatırlatmaya çalışmak. Fakat hatırlamak tek başına yeterli olmayabilir. Hatırlatmak için ve hatırlattıkça da birlikte hareket etmek, çözümler üretmek için mücadele vermek, sokağa çıkmak gerekiyor. Bunu Hrant Dink’in ölümünün ardıdan sokağa çıkan yüz binler de göstermişti.”

oyuna şu adresten ulaşılabiliyor: http://www.norzartonk.org/files/huys.swf

kerem yavuz demirbaş’ın eleştirel oyun blog’u: http://kafaayari.wordpress.com

bu kastamonu gecesinin sabahla buluşmak üzere olduğu şu saatlerde burada oluşumun ikinci bir sebebi ise, tam olarak işte bu. kastamonu’da uykuyla aranıza nifak tohumları girdiyse, oyun dünyasına eleştirel bir yorum getirmekten başka yapılabilecek pek bir şey yok. neden kastamonu’da olduğum da meşru bir soru olabilir, tsk’nın zorunlu askerliği varsa erlerin de onları almaya gelen arkadaşları var, diye cevap verebilirim.

en nitelikli sebebe gelirsek, şu pek güzel oyun: all that matters. hayatımda oynadığım belki de en güzel browser tabanlı bu oyun, ali batı isimli, türkiyeli birisi tarafından yapılmış. dağılmış bir aileyi, her bireyin farklı yeteneklerini kullanarak bir araya getirmeye ve engelleri aşmaya çalıştığınız oyun, bulmaca mantığı ve estetiğiyle beni çok etkiledi. bayağı inceleme cümleleri sıralamak istemiyorum burada, aslında oyun hakkında beraber düşünelim istiyorum. aklıma bir yandan ailenin, eşcinsellik ve çokkültürcülük fazlarından sonra yeniden diriltildiği, kutsandığı modern family geliyor, all that matters’ın da tüm güzelliği içinde, yeniden aileye dönüşü simgelediğini düşünmeden edemiyorum. babanın aileyi çekip çeviren rolü de cabası. yine de oynanmayı ve üzerinde düşünülmeyi hak eden bir oyun all that matters, hakkında daha uzun yazmayı da. bu aile meselesi önemli (“her şeyin başı aile”). oynayalım, düşünelim, yazalım.

bu videonun/şarkının yeterince paylaşıldığının, dalga geçildiğinin, arkadaş muhabbetlerine meze olduğunun farkındayım, her ne kadar ben henüz çok yeni dinlemiş olsam da. fakat şarkının en önemli sözünün ve şarkı içindeki paradoksal konumunun altını bir kez daha çizmeden edemiyorum. “pepe çok üzülüyor/önemli olan oyun oynamak“.

şarkının tonu, söyleyen hanfendinin içli içli hislenmesi, videodaki pepe’nin git gide daha mutlu olmasına karşılık şarkının bir türlü o rahatlığa erişememesi, o mutsuzluk, o tatminsizlik, bir türlü oyun oynayamayan pepe’nin şarkıdaki dramı, belki de oyunlar hakkında önemli bir şey söylüyor bize: oyun oynamanın imkansızlığı. üstelik, şarkıdaki konumu itibariyle, belki de tersten anlamak gerekiyor bu sözleri. “pepe çok üzülüyor, çünkü önemli olan oyun oynamak.”

“oyun oynamak yoktur, az pepe vardır” diyerek bu gönderiyi tamamlıyorum, ortama ehil lacancıları davet ediyorum.